Bir toplantının ardından   

...Bir toplantının ardından

Tarih: 30.05.2003

cocukcer: Bir toplantinin ardindan

--------------------------------------------------------------------------------

To: <cocukcer@tccd.org>
Subject: cocukcer: Bir toplantinin ardindan
From: Büyükünal <cbuyukunal@tnn.net>
Date: Fri, 30 May 2003 06:38:13 +0300
Delivered-to: cocukcer-outgoing@psurg.med.deu.edu.tr
Delivered-to: cocukcer@tccd.org
Reply-to: cocukcer@tccd.org
Sender: cocukcer-request@tccd.org
User-agent: Microsoft-Outlook-Express-Macintosh-Edition/5.02.2022

Degerli Meslektaslarim,

Elazığ toplantisi sonrasi Kemaliye'ye yapilan gezinin ardindan gece Elazig
da kaleme aldigim notlari vaktiniz olursa okur musunuz?

Bingöl depremi, Kemaliye diye bir yer ve Cumhuriyet'in aydınlık yüzü üstüne
bazı izlenimler

Türk çocuk cerrahları,geçtiğimiz hafta sonu, Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı?nın düzenlediği bölgesel bir bilimsel toplantıya katılmak üzere Elazığ'da bir araya geldiler. Bir grup, Bingöl'deki acı olay üzerine Elazığ Havaalanı'nda iner inmez direkt olarak Bingöl?e geçmeyi tercih ettik. Amaç, hem bölgeye intikal eden Çukurova Tıp Fakültesi ve Dicle Tıp Fakültesi acil yardım ekiplerinde gönüllü olarak görev alan çocuk cerrahı arkadaşlara destek olabilmek hem de gerek duyulduğunda göçük altında kalan çocuklarımızın ailelerinin acılarını elden geldiğince paylaşmaktı. Bingöl'deki zararın tahminimizden daha hafif düzeyde olduğunu görünce biraz rahatladık.Bununla birlikte, geniş bir arazinin ortasında kurulan okulu ve yatakhanenin halini görünce isyan etmek,haykırmak gerekiyordu. İnsan böyle bir durumu kabullenemiyordu. Koskoca Bingöl?de bir elin parmakları kadar sayıdaki yapılar dışında, bu derece ağır hasar gören başka bir yapı yoktu. Bina adeta un ufak olup bir yığın haline gelmişti. Yaşamımızın 20 yılından fazlasını onlara,yarınımız olan çocuklara sağlık vermek uğruna severek harcıyan biz çocuk cerrahları, onların ölümüne neden olanları, çocuklarımızı bilerek ve insafsızca o yığının altına itenleri lanetliyordu.

Kurtarma ekiplerinin çalışmaları, organize bir biçimde ve eşgüdümlü uğraşıları görülecek cinstendi. Gönüllü tıp mensuplarının, öncekilerde olduğu gibi bu deprem sonrasında da kendiliklerinden bölgeye ulaşan ilk kişiler olması bizleri her zamanki gibi gururlandırdı.. Zaten onlar, Kurtuluş Savaşında da Ata?nın ardından Anadolu'ya en yoğun biçimde giden meslek gruplarının başında yer almamışlar mıydı? Çanakkale Savaşı sırasında hiç mezun veremeyen İstanbul Tıp Fakültesi, tüm öğrencilerini bu felsefe ile yitirmemiş miydi?Bu duruma şaşırmamalıydı...

Bununla birlikte şehirde diğer kurumlar ve resmi güçlerin istenen düzeyde,eşgüdümlü biçimde işlev gördüğünü söylemek zordu.Duyarlı ve acılı olan halk yığınları göz önüne alınmalı, bu yığınların yarasını bilerek kaşımaya ve kanatmaya kalkan provakatör kişiler için dahe etkin ve yapıcı bir örgütlenme sağlanmalıydı. Kurumlar deprem sonrasında daha çabuk toparlanıp görevlerine devam edebilirlerdi. Ama olmuyordu, bazı gereksiz olaylar önlenemiyordu! Örneğin devletimizin simgelerinden biri olan önemli bir bankamızın subesi önünde halk birikiyor ama banka şubesi bir türlü
açılmıyordu.

Enkaz altındaki çocuklarımızı ,dualarımız dışında bir şey yapamadığımızı görerek terketmek zorunda kaldık.Yine yaptıkları yanına kar kalacak olan mütahidlere, onları kontrol edip ruhsat verenlere, bu kişilerin ihaleyi almasına zemin sağlayan kişi ve kurumlara yani Cumhuriyet'imizin karanlık olan yüzüne ve bu yüzü karartan lara lanetlerimizi yollayarak?

Elazığ'da Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi ekibinin, yoğun bakımcıların ve çocuk nefrologlarının göçük altından yollanan çocuklar için verdikleri özverli hizmeti görünce, bu acımız ve öfkemiz bir ölçüde de olsa hafifledi. Kongrenin bitimine değin yollanan hiçbir çocuğumuz kaybedilmemişti. Hastanenin Avrupa standardları düzeyini yakalayan koşulları, temizliği, hemşire ve doktorların yoğun ilgisi ise Cumhuriyetimizin yüzünde karanlık kalmış alanları inatla aydınlatmaya devam ediyordu.

Fırat Tıp Fakültesi'nde başarı ile sonlanan kongrenin ardından , Kemaliye ?ye kısa bir gezi yapıldı. Kemaliye, eski adıyla Eğin,bozuk bir yolun ardından Keban barajı üstünden 2.5 saatlik bir yolculukla ulaşılabilen şirin bir yerleşim yeri. Yeşillikler içinde?Girişinde, alışık olmadığımız bazı tuhaflıklar ve değişik bir hava seziyorsunuz. Girişte, ahşap bir tabela üzerine işlenen ? Orada bir köy vardır uzakta,gitmesek de ,gezmesek de o köy bizim köyümüzdür? sözü sizi silkeliyor.Bu dizelerin bölge için yazılydığını anlatıyorlar size Kemaliye kaymakamı, spor giysiler içinde çocuk cerrahlarını karşılıyor. Önce büyük kentlerimizde bile görülemeyecek bir anlayışla, bakım ve düzenlemesi yapılmış kültür evinin büyük bir görgü ve zevk birikimi içinde, sade ama özgün ölçülerde dekore edilip düzenlenen konuk odasına davet ediliyoruz. Kaymakamın ve nüfus müdürü, PTT müdürü, belediye tahsildarı, okulun öğretmeni gibi görevli kişilerin verdiği birifingi izliyoruz. Sonra, alt kattaki bulunan ve sinema-tiyatro- konferans salonu olarak kullanılan bir mekanda TRT'nin Kemaliye ile ilgili olarak hazırladığı belgeseli izlettiriyorlar bize.Bu sunu sinevizyon olanakları ile yapılıyor. Hazırlanan bu belgeselde rol alan oyuncuların Kemaliye'nin kendi halkı ve belediyesinin, kaymakamlığının resmi görevlileri olduğunu anlıyorsunuzHer resmi görevli birkaç işi birden yapıyor. Bunun için hiçbir çıkar gözetmeden ve karşılık beklemeksizin!.. Bu şirin yerleşim yerinin tarihi evlerinden birini geziyoruz. Ev halkı tüm evi 50 kişilik bir grubun hizmetine açıyor,bizlere gayet detaylı bilgiler vererek. Evin en küçük ferdinin ev ödevini bilgisayarda tamamlamaya çalıştığını görüyoruz.

Görevliler Kemaliye'yi gezdirirken onu koruma projelerini anlatıyorlar. Eski eserler ve camiileri koruma konusunda Vakıflar idaresi ile aralarında çıkan sorunları, bölge halkının kendi olanak ve katkılarını bir araya getirerek onarmak istedikleri tarihi yapılara bürokrasinin gösterdiği engellemeleri öğrenerek üzülüyoruz. Vatandaşların bu bölgelerde para toplayarak bölge yararına yatırımda bulunmaları,girişim yapma isteklerinin bulunması çok ama çok önemli bir gelişme çünki.

Bu arada, 1940 larda Kemaliye?lilerin devletle ortaklaşa kurdukları hidroelektrik santralı nı bize nasıl gururla gösterdiklerini izliyoruz. Neşeli bir ortamda yenilen yemekten sonra Kemaliye müzesini geziyoruz.Burası eski bir kilisenin yeniden restore edilmesi ile, önceki dönemlerde, çalışkan bir kaymakamımızın emekleri ile ortaya çıkmış. Kemaliye halkının müzeye verdiği çok değerli parçalar var. Bu tür bir müzeyi pek çok büyük kentimizde görmemiş olduğunuzu anımsıyorsunuz. Temizliği, bakımlı hali sizi şaşırtıyor. Her Kemaliye'li her belediye çalışanı, her devlet memuru müzenin doğal müdürü, doğal temizlikçisi, doğal ziyaretçisi gibi.

Müzeden sonra Kemaliye'nin sanat evini ziyaret ediyorsunuz. Halkın, resmi görevlilerin ortaklaşa olarak oluşturduğu topluluk Kemaliye kökenli besteleri seslendiriyorlar. Orkestra enstrümanları içinde klarnet, keman, tambur gibi halk müziği kültürümüzde pek yaygın kullanılmayan unsurların olması ilgi çekici. Orkestraya başı açık veya örtülü kızlarımız, erkek müzisyenlerle yan yana oturarak güzel sesleri ile eşlik ediyor. Kaymakamın resmi şöförünün bu kültür faaliyetlerinin icrasında önemli bir rolü olduğunu görmek bizleri daha da şaşırtıyor. Kemaliye kökenli besteler,notaları ile bir kitapta sunuluyor sizlere. Kemaliye'nin tarihi ve turistik özelliklerini gösteren birinci kalite hamur kağıda basılan bir ikinci kitabı da sunuyorlar sizlere. Bu arada ÇEKÜL vakfının Kemaliye şubesi ziyaret ediliyor. Size tanıtım broşürlerini sunuyorlar. Bir öğretmen, bu sunuları ve tanıtımı yapmasını ikinci bir görevi gibi görüyor. Sizi üniversiteye bağlı olan halı atölyelerine götürüyorlar, Yüksek okul öğrencilerinin bilinçbi biçimre dokudukları zevkli halıları gururla izliyorsunuz.1926 da Kemal Paşa, adının buraya verilmesini kabul ederken, kimbilir nasıl karar vermişti? Başka yerlere tanımadığı bu ayrıcalıklı hakkı buraya niye tanımıştı? Bu seçiminde hata yapmadığını düşünüyor tüm konuklar.

Kaymakam bey bizleri uğurlarken? Hocam, henüz Kemaliye'lileri tanıyamadınız. Yaptıkları kaya yolunu görünce onları tanıyacaksınız! diyor.Kemiliye'lilerin son 130 yılda İstanbul yolunu kısaltmak amacıyla elleri ile yaptıkları yol inanılmaz.Yüksek uçurumlardan sepetler içinde sarkıtılan bu insanlar Fırat'ın kenarında duvar gibi yükselen, aşağıya bakmaya cesaret bile edemeyeceğiniz kayaları elleri ile oyarak 8,5 km lik bir yol yapmışlar. Tanıtım kitabında bu yola emek verenleri, belki de yaşamını yitirenleri tek tek belirtiyorlar. Kemaliye'liler için İstanbul uygarlık demek.Uygarlığa en çabuk ve kısa tarafından ulaştıran yol uğruna ölmek onlar için bir yaşam felsefesi haline gelmiş. Bu yolu görmelisiniz.İnsaen azminin sınırlarını hakkında fikir edinmek için bu yolu ve Ayşe Kulin?in ?Köprü'sünü ? gözlerinizle görmelisiniz.

Kemaliye denen yer ve halkı niye böyleydi?Kemaliyeliler, sizler bizim kafamızı karıştırdınız! Felaket edebiyatına kendimizi kaptırmış güzelce giderken ,bizi durdurdunuz. Hapisaneniz yıllardır kapalı? Çünki bir gerek olmamış. Terör örgütleri sizleri rahatsız edememiş.Birbirinize bağlısınız.
Kentte yaşayanlarınız her yazı tatilini burada geçirilyor. Hafta sonu konserlerini İstanbul'da yaşayan tüm Kemaliye'liler cep telefonlarından naklen dinliyorlar. Topraklarına, vatanlarına, devletlerine bağlılar.
Kemaliyeliler ,sizlere ve sizin gibi yaşayabilen görüp gidemediğimiz diğer yerleşim yerlerine, sesleniyorum.Sizler Cumhuriyet?in aydınlık yüzünü temsil ediyorsunuz. Azınlıkta olsanız da, parlak ışığınız karartılmaya çalışılan tüm yerleri aydınlatmaya yetiyor.